Δώσε μου μία σταγόνα αγάπη.

Δώσε μου μία σταγόνα αγάπη κι εγώ θα γίνω μικρή... πολύ μικρή... να πνιγώ μέσα σε αυτή. Για να νιώσω μια φορά, ότι με αγαπάς πολύ.

-C.B

Δεν με αγαπάς, όχι.

Δεν με αγαπάς, όχι.
Το είδα στα μάτια σου, αυτά που δεν με κοιτούν.
Δεν με αγαπάς, όχι...
Μην υποκρίνεσαι, μην υποκρίνεσαι, μην υποκρίνεσαι.
Θα σ'το φωνάζω για να μην το κάνεις πια, το καταλαβαινεις αυτο;
Είπες πως δεν θα με πληγώσεις ποτέ, με πληγώνεις κάθε μέρα λίγο-λίγο.
Δεν με αγαπάς, όχι...
Το νιώθω στην ατμόσφαιρα, γιατί το κάνεις;
Ας κλάψω, ας πεθάνω, ας φύγω, ας χαθώ από εδω.
Μα ό,τι κι αν κάνω, εσύ δεν θα με αγαπήσεις.
Όχι. Το ξέρω. Το δέχομαι, και πορεύομαι με αυτό.
Δεν με αγαπάς, όχι.
Εγώ όμως σε αγαπώ, και την αγάπη μου θα την μεταφέρω σε εσένα.
Όταν θα σε κοιτάω.
Όταν θα γεμίζω τον χώρο μας με την χαρά που σε έχω, κι ας μην με αγαπάς.
Θα με αγαπήσεις.
Μην τα καταστρέφεις όλα, γκρεμίζεις μέρα με τη μέρα πράγματα. Συνθλίβεις τουβλάκι-τουβλάκι τα συναισθήματα, τα πατάς σαν γόπα από τσιγάρο, γεμάτος με την αδιαφορία και την αλαζονεία σου.
Σε αγαπάω, ναι. Με αγαπάς;

-Όχι...

C.B

Σκέφτομαι...

Σκέφτομαι ώρες ώρες εμένα, τους γύρω μου, εκείνον, τον επόμενο ή και τον προηγούμενο, τη φίλη μου τον απέναντί μου ή και αυτόν που κάθεται δίπλα μου από ανάγκη και τους κατανομώ. Τους τοποθετώ στο μυαλό μου σε μία ιεραρχική σειρά που συνεχώς αλλάζει. Είτε επειδή έμεινε κάποια θέση κενή, είτε επειδή κάτι έμεινε στάσιμο και κατέληξε στην τελευταία σειρά.

Τι κάνουμε λοιπόν με τη ζωή μας; Θεωρούμε δεδομένο ο,τιδήποτε μας έχει προσφερθεί μέχρι τώρα, ξεχνόντας ότι έχουμε μοχθήσει για να το αποκτήσουμε, ξεκινώντας από τα πιο απλά, ένα καινούργιο κινήτο ή μια προαγωγή ή το ταίρι μας. Η αγάπη γύρω μας έχει πάψει να φαίνεται μα δεν έχει πάψει να υπάρχει. Αγαπάμε αυτά που έχουμε χωρίς να τους το δείχνουμε καθημερινά με αποτέλεσμα να υπάρχει μεγάλος αρνητισμός. Τα έπιπλα παλιώνουν, τα πρόσωπα γερνούν, τα γυαλικά θαμπώνουν, τα λουλούδια μαραίνονται... Πού είναι η αγάπη σου; Γιατί την κρατάς; 

Θέλω να προχωρίσω.

Να φύγω.

Να τον τραβήξω από το χέρι και να του δώσω όλη την αγάπη που μπορεί να αντέξει ένας θνητός.

Μπορώ να κάνω πράγματα που δεν περνούν από το μυαλό σου πως θα τα έκανα για εσένα. Μπορώ να σε κάνω να τρίβεις τα μάτια σου με τις πράξεις μου, να κλείνεις τα αφτιά σου με τα λόγια μου και να σφραγίζεις το στόμα σου για να μην δεχτείς άλλα φιλιά από πουθενά. Εγώ είμαι για εσένα. Κανείς στον κόσμο αυτό δεν έχει να σου δώσει αυτό που έχω εγώ εδώ μέσα μου. Έχω δει στα μάτια σου τι χρειάζεσαι. 
Άσε με να σε πλησιάσω.

-C.B

Κάθε επιστροφή μου

Δεν ξέρω εάν κάποιος τύχει και διαβάσει ετούτο εδώ.
Ή έρθει να το διαβάσει οικειοθελώς.
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου.
Απλά γράφω, για να πω πως... γράφω.
 Ίσως να είναι ένας τρόπος για να πείσω τον εαυτό μου πως ζω.

Κάθε φορά που η νύχτα με φέρνει στα παλιά λημέρια του blog, νιώθω μια βαθιά θλίψη. Θυμάμαι στιγμές του παρελθόντος και σκέφτομαι πως μόνο λυπηρές μπορεί να τις χαρακτηρίσει κανείς. Παλιοί έρωτες, οι οποίοι τώρα έχουν πεταχτεί στις πιο απομακρυσμενες και βρομερές χωματερές, παλιές φιλίες... που όλες τους με πλήγωσαν κάθε μία με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Ώρες ατελείωτες ομιλίας σε ένα msn με έναν "έρωτα" της στιγμής  από τη Γαλλία. Επιστροφές πολλές, λοιπόν. Δεν θα κάτσω ούτε να διορθώσω συντακτικά και γραμματικά λάθη, όπως έκανα πάντα σε κάθε μου ανάρτηση. Βαριέμαι να ασχολούμαι με το τίποτα. Μπορεί αύριο να ξυπνήσω και να αναιρεσω και αυτά που είπα. Μπορεί επειδή βαριέμαι τους κανόνες, που μου βάζουν και που βάζω εγώ η ίδια στον εαυτό μου. Κοιτάω λοιπόν τα παλιά και νιώθω μια απάθεια. Μεγάλωσα πια στα χρόνια, πάγωσε το μυαλό, νεκρωσε η ψυχή και η καρδιά. Δε νιώθω πια τίποτα, Θεέ μου. Ίσως να είμαι νεκρή...

Hallelujah.

Δε θα πω πολλά. Θα πω μόνο πως αυτό το κομμάτι, με έκανε να δακρύσω μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου και με έκανε να βγάλω ένα μεγάλο και ογκόδες παράπονο που το βαστούσα μέσα μου τόσο καιρό.
Δεν τον ήξερα αυτόν τον τραγουδιστή και έμαθα κάποια πράγματα γι'αυτόν πριν λίγο. Λυπήθηκα πολύ ωστόσο όταν διάβασα πως δεν ζει πια και πως πέθανε πολύ νέος...
Όπως και να'χει, με τα κομμάτια που έχεις δακρύσει, έχουν γίνει ένα με εσένα και πλέον σου ανήκουν για πάντα.

...

02.26...

http://www.youtube.com/watch?v=y8AWFf7EAc4

Jeff Buckley - Hallelujah

Αφιέρωση

Αρνούμαι να πιστέψω πως όλα αυτά που μου είχεις πει είναι αλήθεια.

Αρνούμαι να πιστέψω πως οι στιγμές που περάσαμε μαζί ήταν ένα τίποτα.
Αρνούμαι να πιστέψω πως είσαι όντως, κι εσύ, όπως όλες οι άλλες...
Με κάνεις να πιστεύω πως δεν διαφέρεις σε τίποτα από αυτές.
Δεν μπορώ να πιστέψω πως ένας άνθρωπος που σου λέει πως σε αγαπάει και βλέπεις την αγάπη να καθρεφτίζεται στα μάτια του, να φεύγει και να γλιστράει ανάμεσα στο χάος, το σορό, έτσι όπως γλιστρούσαν και τα λόγια της από τα χείλη της λέγοντάς μου πράγματα που ποτε κανένας άλλος δεν μου έχει πει.
Λυπαμαι που είσαι τέτοιος άνθρωπος.
Λυπάμαι που εξαφανίστηκες και χάθηκες.
Στεναχωριέμαι που η ψυχή σου πότε δε θα βρει λύτρωση και πως πάντα θα περιπλανιέσαι σαν σκιά ανάμεσα σε εκείνους.
Γίνε επιτέλους ο άνθρωπος που έβλεπα όταν χαμογελούσες και τα μάτια σου ξεχείλιζαν από χαρά.
Γίνε για μία μόνο στιγμή εκείνη η κοπέλα που δεν έχει κάτι να κρύψει από τον απέναντί της και θα δώσει ό,τι νιώθει, χωρίς να σκέφτεται το μετά.
Μην απομακρύνεσαι από τους ανθρώπους που ΣΕ ΑΓΑΠΑΝΕ με όλο τους το είναι.
Αυτόι είναι που θα σε βοηθήσουν και θα είναι δίπλα σου σε κάθε δύσκολη στιγμή.
Απομακρύνσου από αυτούς που δεν βλέπουν το τι αξίζεις. Που δεν μπορούν να δουν βαθιά μέσα στα μάτια σου και να αντικρίσουν εκείνο το κορίτσι που έβλεπα εγώ. Δεν μπορούν να καταλάβουν το τι είσαι. 
Μακάρι να βρεις τη χαρά εκεί που πας.
Εύχομαι αυτά που έχεις τώρα να σου αρκούν και να μην θέλεις άλλα.
Λυπάμαι και πάλι για όλα. 

Nobody cares if you die, because you're already dead.

Should I kill myself or have a cup of coffee?

My dear,

I don't know what to do today, help me decide.

Should I cut myself open and pour my heart on these pages? Or should I sit here and do nothing, nobody’s asking anything of me afterall.

Should I jump off the cliff that has my heart beating so and develop my wings on the way down? Or should I step back from the edge, and let the others deal with this thing called courage.

Should I stare back at the existential abyss that haunts me so and try desperately to grab from it a sense of self? Or should I keep walking half-asleep, only half-looking at it every now and then in times in which I can’t help doing anything but?

Should I kill myself or have a cup of coffee?

Falsely yours,

William J. Cunningham