Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Άλφα στερητικό


Άσε με να αγγίξω με τα ακροδάκτυλά μου το πρόσωπό σου.
Ξέρω...
πως τα προηγούμενα χέρια ήταν άγρια, σκληρά,
έσκαψαν λακούβες πάνω σου.
Και έχεις τη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια σου
να δείχνει σα στείρο ποτάμι.

Το προδίδει.

Άσε με να χωρίσω πάνω σου τη χρυσόσκονη από το χώμα.
Θα σ΄τα δείξω στις παλάμες μου
για να γυαλίσουν τα μάτια σου.
Μα, δε θα σε κοιτάω, μη τυφλωθώ,
Δε θα σε κοιτάω, μη ντραπώ.

Όταν μιλάει το παιδί


Δεν ξέρω εάν ένας άνθρωπος που δεν είναι εν ζωή μπορεί να καταλαβει ή να νιώσει την αγάπη που έχεις για εκείνον.
Δεν γνωρίζω εάν ανώφελα σε αγαπάω ακόμα, και σκέφτομαι συχνά να μπαίνω στο σπίτι και να με παίρνεις αγκαλιά.
Δεν ξέρω εάν το δάκρυ που είχε πέσει και είχε συρθεί στα μάγουλά μου για εσένα ήταν αρκετό για να δείξει τη μεγαλιότητα της ψυχής σου και το ποσο σε λατρεύω.
Ξέρω μονάχα πως αν όντως μπορούν οι νεκροί να νιώσουν την αγάπη μας, τότε εσυ σίγουρα θα είχες αναστηθεί.

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Τα φιλιά

Στα χέρια μου,
έχουν βγει λουλούδια.

Κήπος ειν΄το στόμα σου,
μέλισσα η γλώσσα σου.

Άνοιξη θα ονομάσω το κορμί μου.


Γράμμα σε έναν ξένο



Είχα μια φίλη με κόκκινα μαλλιά
τα έβαψε ένα βράδυ με το ίδιο της το αίμα
τα άφησε έτσι,
να της θυμίζει εσένα.

Είχα μια φίλη που μόνη της έκλαιγε
για οίκτο δεν ικέτευε
μα πάντα πολεμούσε
και εκδίκηση ζητούσε,
για εσένα.

Είχα μια φίλη,
τις γάτες της μετρούσε...
μου φώναξε μια μέρα,
που στενάχωρα κοιτούσε.

Είχα μια φίλη,
ξερίζωσε τα αυτιά της
και έσπασε τα πλευρά της
να είναι διπλωμένη
νικημένη
ευτυχισμένη
με μόνο φίλο της
το πάτωμά της.




Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Το κατά λάθος σ΄αγαπώ σου

Ακόμα κι αν το διαβάσεις μέσα από ένα βιβλίο,
ακόμα κι αν μου διηγηθείς μια ιστορία και έχει μέσα αυτή τη λέξη...

Εγώ θα εξαφανίσω, κάθε τι που περικλύει αυτό το σ΄αγαπώ.
Θα σβήσω από τη μνήμη μου τις λέξεις γύρω του,
τις ανούσιες ιστορίες πίσω από αυτό,
τους τρίτους που το χάρηκαν

και θα το αφήσω μόνο του.

Κι ας μην είναι δικό μου.
Εγώ αυτό μονάχα λαχταρώ.

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2018

Μίλησα για εσένα

Μπήκα στο γραφείο και με περιμένε στη καρέκλα που ήταν απέναντι από τη δική μου. 
Κάθισα σταυρώνοντας με τη πρώτη ευκαιρία χέρια και πόδια, και ξεκίνησα να ξεδιπλώνω αυτά που ένιωθα για εσένα. 
Εσένα σε αγαπάω 
αλλά και σε μισώ.

Θα ήθελα να μου δινόταν η ευκαιρία να σε βάλω κάτω και να σου βουλώσω το στόμα για να μην πεις τίποτα πια που να με πληγώσει, όπως παλιά.
Να σου πω για τις φορές που με πλήγωνες και γελούσες εις βάρος μου.
Για τις φορές που φούντωνες κάτι μέσα μου, μα ήσουν τόσο δειλή για να το αντιμετωπίσεις.
Για όλες τις φορές που με φιλούσες, μα τα μάτια σου κοιτούσαν αλλού και δεν ήθελες εμένα.
Για τις στιγμές που άγγιζες άλλες, άλλους και σκορπιζόσουν σε σώματα άλλα, και σε άλλες αγκαλιές.
Γιατί εγώ σε αγάπησα, δεν ήμουν σαν αυτές.
Μα εσύ δεν μπορείς την πολλή αγάπη, είσαι φτιαγμένη από χιόνι, σε κάνει να λιώνεις και να εξαφανίζεσαι.
Εξαφανίσου λοιπόν από τη ζωή μου για να μπορέσω να βρω κι εγώ την ηρεμία μου μωρή καριόλα.
Ας μην υπήρχες!

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

.


Συγγνώμη για όσες φορές δε σε κοίταξα
Μα έριχνα το βλέμμα μου στο απέραντο της θάλασσας.

Τώρα πια καταλαβαίνω πως και χωρίς αυτή 

μπορεί να υπάρξει γαλήνη,
αρκεί να μη σκορπιστείς εσύ
ποτέ από τον κόσμο.

C.B