Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Η αδράνεια.

Η αδράνεια είναι μία από τις χειρότερες καταστάσεις που καλείσαι να βρεθείς αντιμέτωπος.

Δεν πας εμπρός.
Δεν πας πίσω.
Μένεις σταθερός, με τα πόδια καρφωμένα στο χώμα, σαν φτιαγμένα από βαρίδια, με το κορμί να ταλαντεύεται στο χορό τον ανέμων.
Να ταλαντεύεσαι σαν σημαία χιλιοτρυπημένη.
Κοιτάς γύρω να βρεις κλαδί για να πιαστείς,
χώμα για να γδάρεις,
σύννεφο με νερό για να ξυπνήσεις.

Η αδράνεια είναι μία από τις χειρότερες καταστάσεις που καλείσαι να βρεθείς αντιμέτωπος.
...

C.B

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

«Επιστροφή»

Μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου

βρῆκα τὸ πατρικό μου σπίτι νὰ κοιτάζει,
μὲς ἀπ᾿ τὶς φυλλωσιές, σὰν ἄλλοτε, τὴ δύση.

-μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου.

Γοργὰ τὸ νζάκι ἡ μάνα μου τρέχει ν᾿ ἀνάψει.
Κ᾿ ἐνῷ ἀπ᾿ τὴν πόρτα βλέπω τὶς γλυκές του λάμψεις,
μὲ σπαραγμὸ κρατώντας τὴ βαριὰ καρδιά μου

δὲ μπαίνω μέσα. Ἀπέξω κάθομαι καὶ κλαίω…

 -Ν. Βρεττάκος

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Θα έχω φύγει

Κι όταν γυρίσεις να δεις εάν είμαι εδώ...
εγώ θα έχω φύγει και αυτό που θα βλέπεις θα είναι μόνο η σκιά που σχηματίζεται από το φως εμπρός μου... 

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Για εκείνον, τον άγνωστο.

Ήσουν δίπλα μου.
Γυρισμένος πλάτη, με μια μπύρα στο χέρι μιλούσες με τους φίλους σου. Το κεφάλι σου γυρνούσε μία δεξιά μία αριστερά και χαιρετούσες, αγκάλιαζες, έδινες δυναμικές χειραψίες και χτυπούσες τη πλάτη των φίλων σου με το χέρι.
Με το καπέλο σου να κρύβει το κοντοκουρεμένο μαλλί σου και με τα ρούχα της δουλειάς, βγήκες για να ξεσκάσεις.
Σε είδα πριν με προσέξεις και γυρίσεις το σώμα σου προς εμένα.
Έβλεπα τη πλάτη σου και διάβαζα τα γράμματα που είχε τυπωμένα πάνω της η σκουρόχρωμή σου μπλούζα.
Σε περιεργαζόμουν.
Εξωστρεφής, έδειχνες, μα η εσωστρέφειά και η ευαισθησία είναι αυτή που κυριαρχούσε πάνω σου. Έτσι το κατάλαβα εγώ, όταν με κοιτούσες.
Χιλιοπονεμένος, βάρη που κουβαλάς παντού πάνω σου, της οικογένειας της δουλειάς, προσωπικά... Από μικρό σε ρίξαν στα δύσκολα και έμαθες να παλεύεις για να πάρεις ό,τι έχεις καταφέρει να κατακτήσεις μέχρι τώρα. 
Άνθρωπος με μπέσα και τιμή. 
Ξεχώριζες από το πλήθος, δεν ήσουν σαν αυτούς.
Γύρισες το κεφάλι σου προς εμένα. Με είδες. Σε πρόσεξα, μα όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά μας... ντράπηκα.
Γύρισα προς το μέρος της φίλης μου και της είπα στο αυτι ότι αυτό το παιδί με το καπέλο είναι πολύ ωραίο, πως έχει κάτι το διαφορετικό.
Έχεις κάτι που ξεχώρισες στα μάτια μου όταν σε πρωτοείδα, έχεις κάτι που ξεχώρισες στα αυτιά μου όταν σε άκουσα, στη ψυχή μου όταν σε ένιωσα. 
Για ένα λεπτό μου ανοίχτηκες και μου μίλησες σαν να βγήκε ο κρυμμένος εαυτός σου από μέσα σου, αυτός που θάβεις για να μη φανείς αδύναμος, ευάλωτος... Άγγιξες τις ευαισθησίες μου.
Ήσουν εσύ. Όχι αυτός που θες να δείχνεις στους άλλους, αλλά αυτός που είσαι όταν δεν σε βλέπει κανένας. 
Και αυτό ήταν το πιο γοητευτικό πράγμα πάνω σου.
Τα λόγια μας συνανιόντουσαν...
Η ώρα περνούσε και τα λόγια χανόντουσαν, όπως εξατμίζοταν το οινόπνευμα από το ποτό σου, καθώς μου μιλούσες.
Έπρεπε να φύγω. Δεν με άφηνες αν δεν κανονίζαμε τον καφέ που μου έλεγες. Σου εξηγούσα επί πέντε λεπτά πως θα μιλούσαμε αύριο αλλά δεν έδειχνες να καταλαβαίνεις, και μέσα στη ζάλη σου μπερδευόντουσαν και τα λόγια μου.
Βγήκες έξω.
Με ακολούθησες στο δρόμο και περίμενες μια απάντηση.
Ήσουν ο πιο γλυκός άνθρωπος του κόσμου.
Αυθόρμητος και όμορφος, και δεν με νοιάζει εάν το έκανες εσύ ή το μπουκάλι της μπύρας που είχες στα χέρια σου.
Αυτό που θέλω είναι να σε προσέχεις.
Για απόψε, να ξέρεις, ήσουν η ωραιότερη έμπνευσή μου...

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Έναν φόβο θα μοιραστώ...

Φοβάμαι τον εαυτό μου και περισσότερο αυτά που κρύβονται πίσω από τις έντονες σκέψεις μου...

Όταν σου αρέσει να μένεις μόνος.

Αλλά δεν μπορείς επειδή πιστεύεις πως είσαι τόσο αδύναμος που μετά βίας γυρίζεις τις σελίδες του αγαπημένου σου μυθιστορήματος για να διαβάσεις τη συνέχεια (κι ας μη σε συναρπάζει τόσο).
Μετά βίας αλλάζεις το τραγούδι που σου έχει ζαλίσει τα αυτιά να παίζει τόση ώρα στην επανάληψη.
Μετά βίας λες "ΟΧΙ" σε κάτι που δεν σε εκφράζει. Μόνο επειδή με τη διαφωνία σου θα συνεχιστεί η ουρά από τις λέξεις.
Μετά βίας ξυπνάς το πρωί, επειδή δεν θέλεις να δεις τον ήλιο, σε τυφλώνει... βλέπεις... 
Μετά βίας γράφεις.
Η ψυχή σου, νιώθεις σαν να έχει γεράσει και το μόνο που θα σε κάνει χαρούμενο είναι να βγεις και να κουλουριαστείς κάτω... Κατάχαμα... να κοιτάζεις περαστικούς και να κουτσομπολεύεις από μέσα σου ΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ έχουν εκείνοι παραπάνω από εσένα και είναι χαρούμενοι;
Θέλεις να σπάσεις κάτι... Τι να σπάσεις; Το κεφάλι σου; 
Μετά βίας, λοιπόν, όλα σε αυτή τη ζωή... Για τι;
Για να κάθεσαι εσύ τώρα και να διαβάζεις την "ιστορία" ενός ψυχάκια.
Ο οποίος τυχαίνει να είμαι εγώ.
Αφού με διάβασες τώρα, άκουσέ με λοιπόν: https://www.youtube.com/watch?v=V4MSRwaJtqc

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Η αγάπη μου.

Αυτό δεν γίνεται να χωρέσει πουθενά...
Όλα τα χαρτιά του κόσμου να πάρω και να γράψω για εσένα δεν θα φτάσει.
Όποια επιφάνεια κι αν βρω που είναι δυνατόν να γράψει κάποιος, αν το έκανα, θα ήταν πολύ λίγο για εσένα.
Εσύ.
Μου είπες πως σε κάνω καλύτερο άνθρωπο.
Μα δεν σου είπα πως με κάνεις κι εσύ να είμαι αυτή που είμαι, στην καλύτερη εκδοχή μου.
Πως μαζί σου νιώθω κάτι το οποίο δεν το χωράει ανθρώπινος νους άμα δεν το έχει ζήσει.
Εχθές μου είπες πως αυτό που έχουμε είναι κάτι βαθύτερο. Μα εχθές έμεινα στην επιφάνεια... Δεν πνίγηκα μαζί σου στην αγάπη μας...
Καθόσουν δίπλα μου και δεν μιλούσες. Μα η καρδιά μου εκείνη τη στιγμή χτυπούσε πολύ δυνατά, κι ας μην την άκουγες. Δεν μιλούσα, μα σκεφτόμουν εσένα, μόνο εσένα.
Αυτό που νιώθω δεν έχει μειωθεί. Σ' αγαπαω με τον ίδιο πόθο κάθε μέρα κάθε στιγμή.
Μα εκείνη την ημέρα που με είχες αγκαλιά πάνω σου, με κοίταξες στα μάτια και μου είπες ότι με αγαπάς... Τότε σε αγάπησα λίγο περισσότερο...
Προσέχω όλα όσα μου λες, κι ας φαίνομαι πως δεν είμαι "εκεί".
Θυμάμαι κάθε τι που μου λες, πως το λες, και γιατί.

Τώρα σε έχω πολύ ανάγκη.