η ανάσα που έγινε άνεμος

Άνοιξαν τα μάτια μου σαν κουρτίνες
θαλάμου σε ψυχιατρείο.
Με βία, γρήγορα και ξαφνικά.
Τα μάτια μου, κλείσανε τις κόρες τους
τις έκρυψαν απ'το τέρας της χαράς μη
τις φάει ξανά
και πεθάνουν.
Τα μάτια μου
το βράδι γίνονται λευκά,
και σε ψάχνω στο σεντόνι μου σαν γάτα
ματωμένη απο χτύπημα μίσους.
Σέρνομαι όπως σέρνεται ο άρρωστος
με την αμυδρή ελπίδα
καμμένη στα μάτια του.
Χαραγμένη
στο εσωτερικό του καρπού του.
Και τα γόνατά μου
μάτωσαν και άφησα στο δρόμο σημάδια να με βρεις,
πριν πέσω στο κενό πέρα απ'τη βεράντα.
Αφού πήρες τα λουλούδια
Δεν έχω πια τίποτα να δω
Αφού πήρες το κορμί σου
Δεν εχω τίποτα να αγγιζω.

Τα δεσμά

Γίνε κόμπος

στο κορμί μου

να απελευθερωθώ...

Για μια στιγμή

"Πέσε!" Μου λες.
"Βούτα το κεφάλι μωρέ, μέσα!"
Σου λέω: "Φοβάμαι να μπω ολόκληρη στη θάλασσα, πίνω νερό δε το καταλαβαίνεις;"
"Απλά δε μπορείς να κρατήσεις την ανάσα σου, γι' αυτό δε μπαίνεις."
"Ναι, λες κι εσύ ξέρεις!"
" Έλα, μη φοβάσαι θα το κάνουμε μαζί. Με το 1... με το 2... με το 3...!"

Σταματά ο χρόνος, πιάνουμε χέρια, παίρνω βαθιά ανάσα να γεμίσουν τα πνευμόνια και μπαίνω στο νερό.

Μπαίνουμε μαζί, και ο αέρας που είχα εισπνεύσει μου φούσκωσε τα μάγουλα. Ανοίγω τα μάτια και σε βλέπω, αχνά, να πλησιάζεις το πρόσωπό μου.
Μου δίνεις φιλί.
Πάνω από το νερό, δεν έχω πάρει περισσότερο οξυγόνο από όσο πήρα εκείνη τη στιγμή.

Πλέον, έχω γίνει ολόκληρη, 

εσύ.

Πλέον, σκέφτομαι εσένα μόνο.

Κάνω κινήσεις που θα σου άρεσαν

για να συνηθίσω 

να τις κάνω μπροστά σου.

Να σου αρέσω πιο πολύ.

Ακόμα πιο πολύ.

Πλέον, περπατάω και σκέφτομαι

πώς θα ήταν να κουτσαίνω ελαφρά, 

όπως κάνεις εσύ.

Πλέον,

σκέφτομαι να έρχομαι εγώ στη δουλεία σου

για να σου παίρνω την κούραση

να σ'την αφήνω ελαφρά 

πάνω στο τραπέζι.

Πλέον, είμαι εσύ.

Και τώρα, εγώ, με αγαπώ πιο πολύ.

C.B

Κι αν πέσω από το ψηλότερο μέρος του κόσμου,

θα νιώσω για λίγο ελεύθερη.

Για λίγο θα σκίζω τον αέρα
και θα ανοίξω τα χέρια μου, να πιάσω μια μεγαλύτερη έκταση.

Γιατί περπατώντας ήμουν πολύ μικρή για σας.

Κι αν πέσω από το ψηλότερο μέρος του κόσμου,
να κλείσετε τα αυτιά σας.

Θα κάνει μεγάλο κρότο η ψυχή μου. 

C.B

Δυό κορίτσια

Είτε χαρούμενες
είτε όχι,
είτε μαζί
είτε χώρια,
θα πιω το δάκρυ σου
για να βγει λουλούδι από το χέρι μου
να σ΄το δώσω να ανθίσεις κι εσύ,
μαραμένο μου χαμόγελο.

Άλφα στερητικό

Άσε με να αγγίξω με τα ακροδάκτυλά μου το πρόσωπό σου.
Ξέρω...
πως τα προηγούμενα χέρια ήταν άγρια, σκληρά,
έσκαψαν λακούβες πάνω σου.
Και έχεις τη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια σου
να δείχνει σα στείρο ποτάμι.

Το προδίδει.

Άσε με να χωρίσω πάνω σου τη χρυσόσκονη από το χώμα.
Θα σ΄τα δείξω στις παλάμες μου
για να γυαλίσουν τα μάτια σου.
Μα, δε θα σε κοιτάω, μη τυφλωθώ,
Δε θα σε κοιτάω, μη ντραπώ.

Όταν μιλάει το παιδί

Δεν ξέρω εάν ένας άνθρωπος που δεν είναι εν ζωή μπορεί να καταλαβει ή να νιώσει την αγάπη που έχεις για εκείνον.
Δεν γνωρίζω εάν ανώφελα σε αγαπάω ακόμα, και σκέφτομαι συχνά να μπαίνω στο σπίτι και να με παίρνεις αγκαλιά.
Δεν ξέρω εάν το δάκρυ που είχε πέσει και είχε συρθεί στα μάγουλά μου για εσένα ήταν αρκετό για να δείξει τη μεγαλιότητα της ψυχής σου και το ποσο σε λατρεύω.
Ξέρω μονάχα πως αν όντως μπορούν οι νεκροί να νιώσουν την αγάπη μας, τότε εσυ σίγουρα θα είχες αναστηθεί.

Αγαπώ τον τρόπο που με κοιτάς
και τα μάτια μου καθρεφτίζουν εσένα.

Η πρώτη φορά που αγάπησα κάτι σε εμένα.

Τα φιλιά

Στα χέρια μου,
έχουν βγει λουλούδια.

Κήπος ειν΄το στόμα μου,
μέλισσα η γλώσσα σου.

Άνοιξη θα ονομάσω το κορμί μου.

Γράμμα σε έναν ξένο

Είχα μια φίλη με κόκκινα μαλλιά
τα έβαψε ένα βράδυ με το ίδιο της το αίμα
τα άφησε έτσι,
να της θυμίζει εσένα.

Είχα μια φίλη που μόνη της έκλαιγε
για οίκτο δεν ικέτευε
μα πάντα πολεμούσε
και εκδίκηση ζητούσε,
για εσένα.

Είχα μια φίλη,
τις γάτες της μετρούσε...
μου φώναξε μια μέρα,
που στενάχωρα κοιτούσε.

Είχα μια φίλη,
ξερίζωσε τα αυτιά της
και έσπασε τα πλευρά της
να είναι διπλωμένη
νικημένη
ευτυχισμένη
με μόνο φίλο της
το πάτωμά της.

Το κατά λάθος σ΄αγαπώ σου

Ακόμα κι αν το διαβάσεις μέσα από ένα βιβλίο,
ακόμα κι αν μου διηγηθείς μια ιστορία και έχει μέσα αυτή τη λέξη...

Εγώ θα εξαφανίσω, κάθε τι που περικλύει αυτό το σ΄αγαπώ.
Θα σβήσω από τη μνήμη μου τις λέξεις γύρω του,
τις ανούσιες ιστορίες πίσω από αυτό,
τους τρίτους που το χάρηκαν

και θα το αφήσω μόνο του.

Κι ας μην είναι δικό μου.
Εγώ αυτό μονάχα λαχταρώ.

Μίλησα για εσένα

Μπήκα στο γραφείο και με περιμένε στη καρέκλα που ήταν απέναντι από τη δική μου. 

Κάθισα σταυρώνοντας με τη πρώτη ευκαιρία χέρια και πόδια, και ξεκίνησα να ξεδιπλώνω αυτά που ένιωθα για εσένα. 

Εσένα σε αγαπάω 

αλλά και σε μισώ.

Θα ήθελα να μου δινόταν η ευκαιρία να σε βάλω κάτω και να σου βουλώσω το στόμα για να μην πεις τίποτα πια που να με πληγώσει, όπως παλιά.

Να σου πω για τις φορές που με πλήγωνες και γελούσες εις βάρος μου.

Για τις φορές που φούντωνες κάτι μέσα μου, μα ήσουν τόσο δειλή για να το αντιμετωπίσεις.

Για όλες τις φορές που με φιλούσες, μα τα μάτια σου κοιτούσαν αλλού και δεν ήθελες εμένα.

Για τις στιγμές που άγγιζες άλλες, άλλους και σκορπιζόσουν σε σώματα άλλα, και σε άλλες αγκαλιές.

Γιατί εγώ σε αγάπησα, δεν ήμουν σαν αυτές.

Μα εσύ δεν μπορείς την πολλή αγάπη, είσαι φτιαγμένη από χιόνι, σε κάνει να λιώνεις και να εξαφανίζεσαι.

Εξαφανίσου λοιπόν από τη ζωή μου για να μπορέσω να βρω κι εγώ την ηρεμία μου μωρή καριόλα.

Ας μην υπήρχες!

.

Συγγνώμη για όσες φορές δε σε κοίταξα
Μα έριχνα το βλέμμα μου στο απέραντο της θάλασσας.

Τώρα πια καταλαβαίνω πως και χωρίς αυτή 

μπορεί να υπάρξει γαλήνη,

αρκεί να μη σκορπιστείς εσύ

ποτέ από τον κόσμο.

C.B

Φάση μιας μάχης

Είμαστε φάτσα με φάτσα
με τον εχθρό μου.
Ενα γραφείο μονάχα μας χωρίζει σα χαράκωμα ή σαν τάφος.
Πίσω απ΄τις αξιοπρεπείς μας μάσκες
από πολύ βαθιά ανεβαίνει και μας καίει το μίσος.
Και να που τούτη τη στιγμή,
τώρα που παίζεται η ζωή μου,
ανακαλύπτω στη μορφή του πως
θα μπορούσα να τον είχα αγαπήσει.
Να που τούτη τη στιγμή ανακαλύπτει στη μορφή μου
πως θα μπορούσε να με είχε αγαπήσει.

-Τίτος Πατρίκιος

Και η αμαρτία απέναντι

Τώρα πλέον,
είμαι σίγουρη
πως όποιο χέρι κι αν με χαϊδέψει με προθέσεις, όχι αθώες.

Όποιο στόμα μου μιλήσει, υγραίνοντας τα χείλη με μανία
κάνοντάς τα έτοιμα
να με γραπώσει.

Όποιο μυαλό με σκεφτεί για μια στιγμή
μονάχη και αδύναμη...

Ξέρω πως πλέον, εσύ θα είσαι εκείνος που κάνοντας τίποτα
θα με έχεις κερδίσει.
Ξέρω πως ακόμα και αν σταθείς απέναντί μου και κουνήσεις το δείκτη του χεριού σου
-πρωτού πάει η ώρα περασμένη-
θα έρθω σαν τυφώνας προς το μέρος σου
διώχνοντας ό,τι βρεθεί εμπρός μου.

για να με κοιτάξεις ξανά
και να σου χαμογελάσω όπως πρώτα.

C.B

Όταν ήρθε ο έρωτας

Το χαμόγελό μου, βρίσκεται εκεί όλο το βράδυ που κοιμάμαι.

Και οι ρυτίδες τα πρωινά που εμφανίζονται γύρω από το στόμα μου,

(το κλείνουν σε παρένθεση).

το μαρτηρούν...

Και δεν μπορώ άλλο να το κρύψω.

-C.B

Το σώμα της λύπης

Ας μην είχαν δάκρυα τα μάτια μου,

και θα επέλεγα σωστά,

το που να πάω
να ξεψυχήσω.

C.B

Μαζί

https://www.youtube.com/watch?v=BhQD8e60ja4

Το ξέρεις πως σ΄αγαπώ

Σε ψάχνω με το χαμένο μου βλέμμα κολλημένο στο άπειρο, 

να εμφανιστείς.

Για να έχουν λόγο τα μάτια μου να υπάρχουν.

C.B